اما در ایران، جایی که اصولا فن‌آوری وارداتی‌ست، مسائل صنعتی عمدتا بسیار ساده است و اگر هم پیچیده باشد، حل آن‌ها متکی به دانش وارداتی‌ست. رد علوم طبیعی، ریاضیات متخصصین ایرانی به قدری ضعیف است که حتی نمی‌دانند مشکلاتی که در تحقیقاتشان پیش می‌آید از جنس ریاضی است. در اقتصاد، کسانی که از رشته‌ی علوم انسانی در دبیرستان با پایه ریاضی بسیار ضعیف وارد دانشگاه می‌شوند، گاها فرق بین آمار و احتمال را نمی‌دانند. اساتید اقتصاد عمدتا روی شاخه‌هایی کار می‌کنند که ریاضیات مقدماتی نیاز دارد. در علوم مهندسی، وضعیت کمی بهتر است. اما اصولا مهندسین نقش درخوری به یک ریاضی‌دان در پروژه‌های صنعتی نمی‌دهند. نقطه‌نظر عمده این است که روی مسائلی کار شود که ریاضیات آن کلاسیک است و عمدتا از ایجاد مسائل جدید پرهیز شود. عمدتا در تخمین هزینه‌ها یک پروژه، هرگز به این نکته که ریاضیات پروژه نیز نیازمند هزینه است، توجه نمی‌شود. در علوم انسانی که اصلا هیچ نوع نیازی تا این اواخر احساس نشده بود. در زمینه‌ی فیزیک که وضع باید بهتر باشد، وضع بسیار بدتر است. فیزیک‌دانان ایران خود را مجهز به ریاضیات مورد نیاز خود می‌دانند و اصولا اعتقادی به کار ریاضی از نوعی که ریاضی‌دانان انجام می‌دهند، ندارند. بنابراین مثلا در جایی که فیزیک‌دانان زمام امور علمی را در اختیار دارند، معمولا شاهد کم بودن بودجه ریاضیات و عدم توجه به آن هستیم. این جمله  برآمده از این طرز تفکر است: «ریاضیات بخشی از فیزیک است که آزمایش‌های آن ارزان است.»
در حالی که متخصصین دیگر رشته‌ها گاهی مجبور می‌شوند به مقالات ریاضی که در مجلات بین‌المللی چاپ شده است مراجعه کنند و زمان زیادی را صرف درک نصف نیمه از آن کنند، تقسیم کردن مساله‌شان با یک ریاضی‌دان، منجر به درک بهتر ریاضیات مورد نیاز و حتی خلق ریاضیات جدیدتر و کاراتری خواهد شد.
هر چه در دانش واردکننده تر می‌شویم، در ریاضیات کاربردی و کلا تمامی علوم کاربردی ضعیف‌تر می‌شویم. برای یک ریاضی‌دان کاربردی، نبود مساله‌ی واقعی و هم‌کاری با غیر ریاضی‌دانان در پروژه‌ها، به معنی مرگ علمی است. به ناچار یک ریاضی‌دان کاربردی در ایران مجبور خواهد بود که هر چند وقت یک بار برای یافتن مسائلی به فراسوی مرزها سفر کند و روی مسائلی کار کند که با کاربردهای آن ارتباط مستقیم ندارد. این عملا همان کاری است که نوع کار او را در ایران به ریاضیات محض شبیه می‌کند. برای او مهاجرت بهترین راه خواهد بود.
پ.ن.:
۱- با این که تا حدی به تقسیم‌بندی ریاضیات محض و کاربردی معتقدم، اصلا به این که یک ریاضی‌دان باید خود را به یکی از این‌ها منحصر کند معتقد نیستم. نمونه‌های زیادی می‌شناسم که هم‌زمان هم در شاخه‌های کاربردی و هم محض فعالیت دارند.
۲- دوست عزیزم حامد قدوسی در نظرات همین پست به این نکته اشاره کردند که:
«بخشی از ماجرا هم به بازاریابی نکردن موضوع توسط ریاضی‌دانان ایرانی بر می‌گردد. احساس من این است که برای بسیاری نوعی "افت" است که وارد حوزه‌های کاربردی شوند و لذا دامن خود را از آن دور نگه می‌دارند. واقعیتش این است که در هیچ رشته‌ای در ایران مسایل صنعت آن قدر پیچیده نیست که نیاز به دانش سطح بالا در آن رشته داشته باشد (شاید صنعت نظامی و برخی صنایع الکترونیک استثنا باشند) ولی متخصصان عملا "شهود" خود را به بازار می‌فروشند. ریاضی‌دان‌های کاربردی هنوز این شهود را عرضه نکرده‌اند. ولی به نظرم وقتی چند تا فاینانس خوانده خوب برگردند ایران و شرکت بزنند تقاضا برای ریاضی‌دانان کاربردی بالا خواهد رفت. تا آن موقع دانش‌جویان خوبی تربیت کن که آینده خوبی در انتظارشان است.»
من هم تا حدی با ایشان موافقم و این چیزی بود که من یادم رفت بهش اشاره کنم. دلیلش هم این بوده که خودم هیچ‌گاه این‌طور فکر نکردم. برعکس به دنبال قاپیدن کاربردها بودم. دو تجربه‌ی ناموفق من در زمینه‌های نفتی و ریخته‌گری بوده. صاحبین پروژه اگر حاضر می‌شدند ۵ تا ۱۰ درصد هزینه‌ی نیروی انسانی رو صرف ریاضیات کنند، کارهای بسیار جالبی انجام می‌شد. نتیجه این که حدود ۲۰۰ ساعت کار مطالعاتی من و دوستانم برای شناخت مساله و ادبیات موجود و ایجاد ایده‌های جدید، با عدم تمایل کارفرما(ی دولتی) به سرمایه‌گذاری در ریاضیات پروژه تا حدی حدر رفت. مهندسین پروژه به استثنای عده‌ی معدودی اصلا اعتقادی به کار ما نداشتند. فکر می‌کردند که ما درگیر بازی ریاضی شده بودیم و تلاشی هم در درک ما نمی‌کردند.