اعلام جنگ
به نظر شما چرا از سال گذشته نام ایران از لیست کشورها در سایت های یاهو و هات میل حذف شده است؟
به گفته ی یکی از مدیران سایت یاهو دلیل این کار تبعیت از قوانین داخلی امریکا در مورد تحریم ایران بوده است. اما اگر مساله به همین سادگی بود مدیران مایکروسافت توضیحی مشابه ارائه می کردند. سال گذشته سخنگوی مایکروسافت از ارائه ی هر گونه توضیحی در این جانب خودداری کرده بود. چرا گوگل از حذف نام ایران خودداری نکرد. گوگل تحریم ها علیه ایران و قوانین داخلی را با این امر بی ربط تلقی کرد. علت چه بود؟ به هر حال این امر باعث کاهش محبوبیت یاهو و افزایش محبوبیت اورکات در ایران شد. هات میل که اصلا محبوبیتی نداشت.
از بدو پیدایش اورکات، زمزمه هایی مبنی بر این که گوگل اطلاعات اورکات را در اختیار سرویس های امنیتی امریکا قرار می دهد، گوش می رسید. چندی بعد که در جی میل، آگهی هایی متناسب با کلمات موجود در ایمیل های دریافتی ظاهر می شد، معلوم شد که موتور جستجوی گوگل در یافتن ارتباط بین موارد ذخیره شده پیشرفت چشم گیری کرده است و کم کم زمزمه هایی در مورد ارائه ی اطلاعات جی میل به سرویس های امنیتی به گوش رسید. این شایعات همچنان ادامه دارد. دوستان از من می خواهند که در ایمیل هایم به کلماتی که به کار می برم دقت کنم. چون نمی خواهند روزی در فرودگاه دستگیر شوند. چون نمی خواهند ویزاشان رد شود. خود من هم به همه دوستانم این توصیه را می کنم تا در کلمات ایمیل هایی که برای من ارسال می کنند بیشتر دقت کنند. اما در این مورد یک نظریه دارم.
به نظر من هر موتور جستجوی قدرتمندی، سرویش های امنیتی را وسوسه می کند. گرچه یافتن اطلاعات در چنین شبکه ی گسترده ای کار بسیار سختی است. اما ضرری ندارد که از این امکان بهره برد. اگر یاهو و هات میل نام ایران را از فهرست خود حذف کرده اند، شاید تحت تاثیر فشارهای دولتی بوده است. اما بیشتر نشانه ای از این است که به سرویس های امنیتی اطلاعات نمی فروشند. شاید در این تجارت از گوگل جا مانده اند.
شاید بپرسید چرا باید برخی سرویس های اینترنتی که در خدمت مردم ایران است توسط دولت امریکا محدود شود. جواب من این است که اصولا هدف امریکا و سایر دولت ها فشار بر دولت ایران است، اما راهی که انتخاب کردند لزوما فقط فشار بر دولت نیست. اینان اصلا به این فکر نمی کنند که تا جایی که امکان دارد تحریم ها فقط بر دولت اعمال شود نه بر مردم. برعکس به این فکر می کنند که با اعمال تحریم بر مردم، باعث ایجاد نارضایتی و اعتراض در داخل شوند. به این طریق از طریق اقشار مردم نیز به دولت فشار خواهند آورد. دولت هم که برای حفظ خود هر کاری می کند به مقابله با معترضین دست خواهد زد. این ما هستیم که میان دو قدرت منگنه خواهیم شد.
روزی دکتر سیاوش شهشهانی در جواب پرسش یک خبرنگار در مورد تحریم کامل اینترنت علیه ایران، گفت که این به مثابه ی اعلام جنگ است. شاید این نوع تحریم ها مقدمه ی اعلام جنگ است.
من
معتقدم بالاخره روزی مردم ایران به آزادی خواهند رسید. شاید آن روز من
نباشم. آن روز قدرت های بزرگ به هدف خود خواهند رسید. اما مردم آزاد ایران
آن موقع یاد این دوران سخت و دشمنی های آنان را فراموش نخواهند کرد. کاری
که اینان می کنند نوعی نقض حقوق بشر است و به نظر من نوعی هم آوایی با
دولت ظالم ایران.
به گفته ی یکی از مدیران سایت یاهو دلیل این کار تبعیت از قوانین داخلی امریکا در مورد تحریم ایران بوده است. اما اگر مساله به همین سادگی بود مدیران مایکروسافت توضیحی مشابه ارائه می کردند. سال گذشته سخنگوی مایکروسافت از ارائه ی هر گونه توضیحی در این جانب خودداری کرده بود. چرا گوگل از حذف نام ایران خودداری نکرد. گوگل تحریم ها علیه ایران و قوانین داخلی را با این امر بی ربط تلقی کرد. علت چه بود؟ به هر حال این امر باعث کاهش محبوبیت یاهو و افزایش محبوبیت اورکات در ایران شد. هات میل که اصلا محبوبیتی نداشت.
از بدو پیدایش اورکات، زمزمه هایی مبنی بر این که گوگل اطلاعات اورکات را در اختیار سرویس های امنیتی امریکا قرار می دهد، گوش می رسید. چندی بعد که در جی میل، آگهی هایی متناسب با کلمات موجود در ایمیل های دریافتی ظاهر می شد، معلوم شد که موتور جستجوی گوگل در یافتن ارتباط بین موارد ذخیره شده پیشرفت چشم گیری کرده است و کم کم زمزمه هایی در مورد ارائه ی اطلاعات جی میل به سرویس های امنیتی به گوش رسید. این شایعات همچنان ادامه دارد. دوستان از من می خواهند که در ایمیل هایم به کلماتی که به کار می برم دقت کنم. چون نمی خواهند روزی در فرودگاه دستگیر شوند. چون نمی خواهند ویزاشان رد شود. خود من هم به همه دوستانم این توصیه را می کنم تا در کلمات ایمیل هایی که برای من ارسال می کنند بیشتر دقت کنند. اما در این مورد یک نظریه دارم.
به نظر من هر موتور جستجوی قدرتمندی، سرویش های امنیتی را وسوسه می کند. گرچه یافتن اطلاعات در چنین شبکه ی گسترده ای کار بسیار سختی است. اما ضرری ندارد که از این امکان بهره برد. اگر یاهو و هات میل نام ایران را از فهرست خود حذف کرده اند، شاید تحت تاثیر فشارهای دولتی بوده است. اما بیشتر نشانه ای از این است که به سرویس های امنیتی اطلاعات نمی فروشند. شاید در این تجارت از گوگل جا مانده اند.
شاید بپرسید چرا باید برخی سرویس های اینترنتی که در خدمت مردم ایران است توسط دولت امریکا محدود شود. جواب من این است که اصولا هدف امریکا و سایر دولت ها فشار بر دولت ایران است، اما راهی که انتخاب کردند لزوما فقط فشار بر دولت نیست. اینان اصلا به این فکر نمی کنند که تا جایی که امکان دارد تحریم ها فقط بر دولت اعمال شود نه بر مردم. برعکس به این فکر می کنند که با اعمال تحریم بر مردم، باعث ایجاد نارضایتی و اعتراض در داخل شوند. به این طریق از طریق اقشار مردم نیز به دولت فشار خواهند آورد. دولت هم که برای حفظ خود هر کاری می کند به مقابله با معترضین دست خواهد زد. این ما هستیم که میان دو قدرت منگنه خواهیم شد.
روزی دکتر سیاوش شهشهانی در جواب پرسش یک خبرنگار در مورد تحریم کامل اینترنت علیه ایران، گفت که این به مثابه ی اعلام جنگ است. شاید این نوع تحریم ها مقدمه ی اعلام جنگ است.
+ نوشته شده در جمعه پنجم مهر 1387ساعت 20:19  توسط چشم
|

