از استانبول که برگشتیم ایران خیلی دچار مشکل نشدیم.  اول که مهمونی و بعد هم که سیزده به در. اما روز اول کاری هم برای من و هم برای نسرین مثل آب صفر درجه بود. من احساس می‌کنم امیدم منجمد شده. نسرین هم که دوباره درد معده و خستگی همیشگی‌ش شروع شد. دیگه خودم رو درک نمی‌کنم، وقتی که به هزار امید و آرزو به تغییر اطرافم پا به ایران گذاشتم. انگار هیچ جایی تو  ایران گنجایش تغییر رو نداره. آدم احساس می‌کنه که تلاشش آب در هاون کوفتن‌ه.
به دیروز با امید اومدم سر کار که درسم رو آماده کنم و برم سر کلاس. اما هیچ کدوم از دانشجویان نیومدن. امروز هم که کارگروه داریم، بچه‌ها ساعت کار گروه کلا ً از یادشون رفته بود. تازه اگه ایمیل نمی‌زدم شاید اصلا کارگروه از یادشون می‌رفت. تازه این‌ها با انگیزه‌ترین دانشجویان این مملکت هستند.
راستش اعتراف نمی‌کنم که کلا ً امیدم رو از دسست دادم. اما تا حدودی ناامید شدم. باید دید که در روزهای آینده چه اتفاقی می‌افته. آیا روزهای آینده به همین بیهودگی خواهد بود؟