آن شعر را زیاد خوانده بودم و شنیده بودم. زمانی که کلاس نی می‌رفتم، گوشه‌ای در آواز اصفهان با این شعر نواخته می‌شد. نام گوشه را فراموش کرده‌ام اما ملودی را نه. دیروز یک تک نوازی تار در آن گوشه شنیدم و بی اختیار آن شعر در ذهنم تداعی شد. چند بار زمزمه‌اش کردم. دریافتم که تا کنون به زیبایی این یک بیت شعر دقت نکرده‌ بودم.

هر شبم زلف سیاه تو نمایند به خواب        تا چه آید به سر از خواب پریشان دیدن

امروز هم نام گوشه را می‌بینم و هم با نی می‌نوازمش.